نامه ای برای فابرکاستل
سکوت و تاریکی شب و هوای دو نفره؛ هر دومون به طرز شگرفی لش کرده بودیم روی کاناپه دو نفره و از شرایطی که دچارش بودیم نهایت لذت رو میبردیم؛ من تا خِرتِلاق رفته بودم پایین و اجازه میدادم نسیم بهاری پوست
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
مَن پُر از بُغضم؛ میشنوی صدای هقهقهای شبانهام را، صدای شیونهای زهرآگین زنانِ وطنم را، صدای سکوتهای بیبدیل هموطنانم را، صدای زیرِ تب سوختنهای مردان وطنم را، که چگونه چنگ میکشد چنگ، گلوی نازکِ
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
نوجوانی را با این تصور پشت سر گذاشتهام: "شکست، مقدمهی پیروزی است"، اما حال که دوران جوانی را به عینه لمس میکنم، به باوری عمیقتر از باور گذشته رسیدهام، باوری که همیشه به من گوشزد میکند: "شکست، لا
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
جلوی آینه بی وقفه نَایست، حقیقتی که درون جیوه به دنبال آن هستی، پشت نقابی از آرایشِ غلیظ مخفی شده است؛ دست بالا بگیر و گریمهای کذاییت را پاک کن؛ بعد از آن خواهی دید که حقیقت چگونه جلویِ چشمانِ زارت ق
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
زمان هیچوقت حقیقتی را برملا نکرد؛ هیچوقت روی واقعی کسی را به ما نشان نداد؛ او تنها توانست تغییر دهد، نه در باب زمان، بلکه تنها در برابر تغییرات! زیرا که زندگی هر لحظهاش دستخوش تغییرات مویرگانهای ا
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
چگونه توصیفت کنم، وقتی برق نگاهت اینگونه سَخت، هوش از سرِ مَدهوش من بُرده است؛ چگونه به زبان جاریات کنم، وقتی سیاهیِ چشمانت اینگونه سَخت نفس از جانِ بیجانم بُریده است؛ و چگونه کِلکِ دستانم را آغشت
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
آفتاب، بار دیگر طلوع میکند و رُخ دیگری، درون آینهی شیشهای پدیدار میگردد. آینه میخندد و رخ میبیند و دیگری هیچ نمیگوید. آینه اینبار بلندتر میخندد و رخ بیتوجه به واکنش او، دیگری را درون آینهی
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
هوای گرمُ، سایهی درختُ، بَعدازظهرِ تکراری؛ سیگار رو لبمُ، سَرَم توی دستام جا خوش کرده بودند؛ اینقدر ترافیک فکری توی سرم ویراژ میداد که دلم میخواست کل روز رو پاکت به پاکت و ثانیه به ثانیه توی همین ه
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
غروبِ پاییزی هم هوایِ خسته و بارانیِ دلِ غمگینِ من است، آنگاه که کاسهی برگشتنات، زیر بارانِ سیلآسای پاییزی، همچون کاسهی صبرِ دلم، هر لحظه لبریز و لبریزتر میشد و سوءقصدِ رفتنات، درون اتوبوسِ شیش
برچسب:
نویسنده: پندار امینی
این داستانِ غمانگیز زندگیِ من نیست، این دقیقا نقطهی عطفیست که حقیقتِ درونیِ مرا روایت میکند؛ رهگذری تنها با پایی پیاده، همراه با یک بارانیِ بلند بر تن، زیر بارانی سیلآسایی تند، بدونِ چتر، با دستان
برچسب:
نویسنده: پندار امینی